I.
Project Gutenberg EPUB3 edition
Lea, Henry Charles
Confession of a Harborer of Spirituals.
(Doat, XXVII. fol. 7 sqq.)
This is one of twenty-two similar cases. The statements have every appearance of being drawn up to lay before an assembly of experts.
Johannes de Petra, sartor, filius quondam Guillelmi de Petra oriundus de parrochia Vallis diocesis Mimatensis, habitator Montispessulani, sicut per ipsius confessionem in judicio sub anno Domini MCCC vigesimo sexto mense Novembris et Januarii factam, legitime nobis constat a tribus vel quatuor annis ante tempus confessionis factæ per eum de infrascriptis contra Guillelmum Verrerii de Narbona et Petrum Dayssan de Biterris pro hæresi fugitivos in domo propria multo tempore receptavit, cum eis comedit et bibit, et ad diversa loca in eorum societate ivit, multosque alios fugitivos et alios de credentia beguinorum combustorum etiam in dicta domo sua vidit, et cum eis comedit et bibit frequenter, et etiam fratrem Raimundum Johannis apostatam ab ordine minorum et a fide fugitivum in dicta domo propria ad prandendum invitavit, sibique comedere et bibere de suis bonis dedit, in festo fratris Petri facto per eos in Montepessulano interfuit et comedit, aliasque multipliciter et diversimode cum ipsis fugitivis et quibusdam aliis de credentia beguinorum conversatus fuit non cum omnibus simul et semel, sed diversis vicibus, aliquando cum uno, alias cum duobus vel pluribus, sicuti veniebant, sciens eos esse tales.
Item ab eis fugitivis et beguinis seu aliquibus eorum errores infrascriptos audivit, videlicet: quod beguini qui fuerant condemnati et combusti in Narbona, Capitestagno, Biterris, Lodeva et Lunello et alibi fuerant boni homines et catholici, et fuerant indebite et injuste condemnati, et quod erant sancti et martyres gloriosi; et idem audivit a quodam quem nominat dici de fratribus minoribus Massiliæ combustis, videlicet quod erant injuste condemnati, et quod erant mortui sancti martyres gloriosi, et erant in Paradiso, et quod tenuerant sanctam vitam et bonam, et viam veritatis et paupertatis, et quod propter hoc inquisitores condemnabant eosdem. Item audivit ab eodem quem nominat quod dominus papa qui nunc est non est verus papa sicut fuit Sanctus Petrus nee habet illam potestatem quam Dominus Jesus Christus dederat beato Petro, quodque si fuisset verus papa non consentiret nec sustineret quod dicti beguini et fratres minores condemnarentur qui tenebant viam Dei et veritatis.
Item quod cardinales et alii prælati ecclesiæ Romanæ sustinebant et faciebant prædictas condemnationes propter favorem et timorem dicti domini papæ, dicens ipse Joannes quod inductus per dictum hominem prædictos errores credidit, scilicet dictos condemnatos credidit fuisse injuste condemnatos et esse sanctos et martyres gloriosos et esse in Paradiso, credidit etiam quod dominus papa non esset verus papa propter condemnationem prædictorum, sicut a prædicto homine et pluribus aliis quos nominat se asserit audivisse, et fuit in credentia prædictorum errorum ab illo tempore citra, quo prædictus homo sibi prædictos errores dixit usque ad illud tempus quo fuit in Montepessulano arrestatus de mandato inquisitoris, et tunc pœnituit ut asserit, de prædictis. Item audivit a quibusdam, scilicet a predicto Guillelmo Verrerii et aliis quod si unus homo fecisset votum eundi ad Sanctum Jacobum quod melius faceret si daret pecuniam illam quam expendere posset in via pauperibus latitantibus et non aliis qui publiæ mendicabant, quia S. Jacobus vel aliquis alius sanctus non indiget oblationibus quæ sibi offerebantur.
Item quod si unus homo promiserit alicui sancto vel beatæ Mariæ virgini unam candelam vel ejus valorem, daret pauperibus, et hoc credidit ipse loquens et in ipsa credentia stetit per unum annum vel quasi sicut dixit; committens prædicta a prædicto tempore citra celavit ea nec confiteri voluit, donec captus est et longo tempore sub arresto positus et denique in muri carcere detentus fuit, et contra proprium juramentum de prædictis celavit et negavit expressius a principio veritatem, nec dictos fugitivos detexit nec capi procuravit, dicens se pœnitere.