Plato and the Other Companions of Sokrates, 3rd ed. Volume 1

8 The passage is a remarkable one, as marking both the effect produced on a Latin scholar by Hebrew studies, and the neglect into which even the greatest writers of classical antiquity had then fallen (about 400 A.D.).

Hieronymus — Comment. in Epist. ad Galatas, iii. 5, p. 486-487, ed. Venet. 1769:—

“Sed omnem sermonis elegantiam, et Latini sermonis venustatem, stridor lectionis Hebraicæ sordidavit. Nostis enim et ipsæ” (i.e. Paula and Eustochium, to whom his letter is addressed) “quod plus quam quindecim anni sunt, ex quo in manus meas nunquam Tullius, nunquam Maro, nunquam Gentilium literarum quilibet Auctor ascendit: et si quid forte inde, dum loquimur, obrepit, quasi antiqua per nebulam somnii recordamur. Quod autem profecerim ex linguæ illius infatigabili studio, aliorum judicio derelinquo: ego quid in meâ amiserim, scio … Si quis eloquentiam quærit vel declamationibus delectatur, habet in utrâque linguâ Demosthenem et Tullium, Polemonem et Quintilianum. Ecclesia Christi non de Academiâ et Lyceo, sed de vili plebeculâ congregata est.… Quotusquisque nunc Aristotelem legit? Quanti Platonis vel libros novêre vel nomen? Vix in angulis otiosi eos senes recolunt. Rusticanos vero et piscatores nostros totus orbis loquitur, universus mundus sonat.”