Roman Stoicism being lectures on the history of the Stoic...

[1] The three explanations are very clearly stated by Seneca; ‘dicet aliquis—quid mihi prodest philosophia, si fatum est? quid prodest, si deus rector est? quid prodest, si casus imperat?... quicquid est ex his, Lucili, vel si omnia haec sunt, philosophandum est; sive nos inexorabili lege fata constringunt, sive arbiter deus universi cuncta disponit, sive casus res humanas sine ordine impellit et iactat, philosophia nos tueri debet’ Sen. Ep. 16, 4 and 5.

[2] e.g. Aen. vi 376.

[3] ‘quod procul a nobis flectat Fortuna gubernans’ R. N. v 108.

[4] ‘vaga volubilisque Fortuna’ Cic. Milo 26, 69; ‘fortuna ... amica varietati constantiam respuit’ N. D. ii 16, 43.

[5] Seneca as in note 1.

[6] Diog. L. vii 149; ‘[Stoici] omnia fato fieri dicunt’ Cic. de Fato 15, 33.

[7] ‘et hoc secundum Stoicos, qui omnia dicunt fato regi et semel constituta nec a numinibus posse mutari’ Comment. in Lucan. ii 306 (Arnim ii 924).

[8] So Diog. L. vii 149. Cicero and Seneca describe with admirable clearness the conception of fate: ‘fieri omnia fato ratio cogit fateri. fatum autem id appello, quod Graeci εἱμαρμένην, id est ordinem seriemque causarum, cum causa causae nexa rem ex se gignat’ Cic. Div. i 55, 125; ‘quid enim intellegis fatum? existimo necessitatem rerum omnium actionumque, quam nulla vis rumpat’ Sen. N. Q. ii 36; cf. Ep. 19, 6 and N. Q. ii 35, 2.

[9] Χρύσιππος μὴ διαφέρειν [εἶπε] τοῦ εἱμαρμένου τὸ κατηναγκασμένον Aët. plac. i 27, 2.

[10] ‘Stoicorum dogma [Vergilius] ostendit, nulla ratione posse fata mutari’ Serv. ad Verg. Aen. i 257 (Arnim ii 923).

[11] Orig. cont. Cels. ii 20 (Arnim ii 957).

[12] Cic. de Fato 12, 28 to 13, 30.

[13] Hom. Il. xi 192 and 193.

[14] Plut. fr. 15, 3 (Stob. ii 8, 25).

[15] Cic. de Fato 7, 13.

[16] Epict. Disc. ii 19, 1 sqq.

[17] Cicero gives a humorous comment on this contention: ‘περὶ δυνατῶν me scito κατὰ Διόδωρον κρίνειν; quapropter si venturus es, scito necesse esse te venire: sin autem non es, τῶν ἀδυνάτων est te venire. nunc vide, utra te κρίσις magis delectet, Χρυσιππείαne, an haec, quam noster Diodotus non concoquebat. sed de his etiam rebus, otiosi cum erimus, loquemur; hoc etiam κατὰ Χρύσιππον δυνατόν est’ ad Fam. ix 4.

[18] Aët. plac. i 27, 5.

[19]ib. i 28, 3.

[20] εἱμαρμένη ἐστὶν ὁ τοῦ κόσμου λόγος ib.

[21] ἤ, λόγος τῶν ἐν τῷ κόσμῳ προνοίᾳ διοικουμένων Aët. plac. i 28, 3.

[22] ἢ λόγος καθ’ ὃν τὰ μὲν γεγονότα γέγονε, τὰ δὲ γινόμενα γίνεται, τὰ δὲ γενησόμενα γενήσεται ib.

[23] ‘ex quo fieri, ut quae secundum fatum sunt etiam ex providentia sint, eodemque modo quae secundum providentiam ex fato, ut putat Chrysippus. alii vero, quae quidem ex providentiae auctoritate, fataliter quoque provenire, nec tamen quae fataliter ex providentia, ut Cleanthes’ Chalc. in Timaeum 144 (Arnim ii 933).

[24] ‘Chrysippus ... deum dicit esse ... fatalem vim et necessitatem rerum futurarum’ Cic. N. D. i 15, 39.

[25] ‘a te dictum est anum fatidicam πρόνοιαν a Stoicis induci, id est providentiam. quod eo errore dixisti, quod existimas ab his providentiam fingi quasi quandam deam singularem, quae mundum omnem gubernet et regat. plene autem et perfecte sic dici existimato, providentia deorum mundum administrari’ ib. ii 29, 73 and 74.

[26] Χρύσιππος καὶ Ζήνων ὑπέθεντο ... διὰ πάντων διήκειν τήν πρόνοιαν αὐτοῦ Hippolyt. Philos. 21, 1 (Arnim i 153).

[27] ἥντινα [τὴν εἱμαρμένην] μὴ διαφέρειν πρόνοιαν καὶ φύσιν καλεῖν Aët. plac. i 27, 5.

[28] ‘talis igitur mens mundi cum sit, ob eamque causam vel prudentia vel providentia appellari recte possit (Graece enim πρόνοια dicitur) ...’ Cic. N. D. ii 22, 58. The term ‘nature’ is used in the same sense by Epicurus also, though it does not harmonize very well with his theory; ‘natura gubernans’ R. N. v 78.

[29] ὅταν οὖν ἐκπύρωσις γένηται, μόνον ἄφθαρτον ὄντα τὸν Δία τῶν θεῶν ἀναχωρεῖν ἐπὶ τὴν πρόνοιαν, εἶτα ὁμοῦ γενομένους ἐπὶ μιᾶς τῆς τοῦ αἰθέρος οὐσίας διατελεῖν ἀμφοτέρους Plut. comm. not. 36, 5.

[30] ‘habet quasi viam quandam et sectam, quam sequatur’ Cic. N. D. ii 22, 57.

[31]ib. 22, 58.

[32] ‘[mundi] quidem administratio nihil habet in se, quod reprehendi possit; ex iis enim naturis, quae erant, quod effici optimum potuit, effectum est’ ib. 34, 86.

[33]ib. 39, 98.

[34] ‘omnia hominum causa facta esse et parata’ ib. ii 61, 154.

[35] ‘deorum et hominum causa factum esse mundum’ ib. 53, 133.

[36] ‘est enim mundus quasi communis deorum atque hominum domus aut urbs utrorumque’ Cic. N. D. ii 62, 154; ‘intraturus es urbem dis hominibusque communem’ Sen. Dial. vi 18, 1.

[37] Cic. N. D. ii 47, 122.

[38] ‘neque enim omnia deus homini fecit. quota pars operis tanti nobis committitur?’ Sen. N. Q. vii 30, 3; ‘nimis nos suspicimus, si digni nobis videmur propter quos tanta moveantur’ Dial. iv 27, 2.

[39] Thus ‘horses assist men in fighting, dogs in hunting: lions and leopards provide a discipline in courage: the sow is convenient for sacrifices to the gods, who have given her a soul to serve as salt, and keep the flesh from rotting. The peacock is created for his tail, and the peahen accompanies him for symmetry’s sake. The flea is useful to wake us out of sleep, and the mouse to prevent us from being careless in leaving the cheese about.’ All these particulars are attributed to Chrysippus (Arnim ii 1152, 1163).

[40] ‘etiam singulis a dis immortalibus consuli et provideri solet’ Cic. N. D. ii 65, 164.