Roman Stoicism being lectures on the history of the Stoic...

[80] See above, § 221.

[81] It seems clear that so far as human thought goes ‘possibility’ is only an abstraction from that which ‘a man can do,’ reached by widening the subject ‘man’ so as to include both superhuman powers and half-personified unseen forces. In other words δυνατόν is derived from δύναται, possibilitas from potest. Such a combination as fortuna potest, though quite common, is really a contradiction in terms.

[82] ‘qui protrusit cylindrum, dedit ei principium motionis, volubilitatem autem non dedit’ Cic. de Fato 19, 43.

[83] ‘quamquam adsensio non possit fieri nisi commota viso, tamen id visum proximam causam [habet], non principalem’ ib. 18, 42.

[84] ‘non externa cogunt deos, sed sua illis in legem aeterna voluntas est. statuerunt quae non mutarent, ... nec unquam primi consilii deos paenitet. vis sua illos in proposito tenet’ Sen. Ben. vi 23, 1 and 2; ‘[deus] scripsit quidem fata, sed sequitur. semper paret, semel iussit’ Dial. i 5, 8. So Lucan: ‘qua cuncta coercet se quoque lege tenens’ Phars. ii 9, 10.

[85] ‘disco ... liceat illi [sc. deo] hodieque decernere et ex lege fatorum aliquid derogare, an maiestatis diminutio sit et confessio erroris mutanda fecisse?’ Sen. N. Q. i Prol. 3.

[86] ‘illud te, nulla fati quod lege tenetur, | pro Latio obtestor’ Verg. Aen. xii 819, 820.

[87] ‘nos quoque existimamus vota proficere, salva vi ac potestate fatorum’ Sen. N. Q. ii 37, 2; ‘deos quorum notitiam nulla res effugit, rogamus; et illos vota non exorant, sed admonent’ Ben. v 25, 4.

[88] Hom. Od. i 32-34 (Butcher and Lang’s translation).

[89]ib. 7.

[90] ‘propterea nocentium poenas legibus inique constitutas, si homines ad maleficia non sponte veniunt, sed fato trahuntur’ A. Gellius N. A. vii 2, 5.

[91] ‘contra ea Chrysippus argute disserit: ingenia, inquit, ipsa proinde sunt fato obnoxia, ut proprietas eorum est ipsa et qualitas. nam si sunt per naturam primitus salubriter utiliterque ficta, omnem illam vim quae de fato extrinsecus ingruit, inoffensius tractabiliusque transmittunt. sin vero sunt aspera et inscita et rudia ... sua scaevitate et voluntario impetu in assidua delicta et in errores se ruunt’ A. Gellius N. A. vii 2, 6 to 8.

[92] πρὸς τούτους ὁ Χρύσιππος ἀντιλέγων ... [εἶπε] τὸ ἀναίτιον ὅλως ἀνύπαρκτον εἶναι καὶ τὸ αὐτόματον Plut. Sto. rep. 23, 2 and 3.

[93] τί γὰρ ἄλλο ποιοῦσιν οἱ τὴν τύχην καὶ τὸ αὐτόματον ὁριζόμενοι αἰτίαν ἄδηλον ἀνθρωπίνῳ λογισμῷ; Alex. Aph. de fato 8 (Arnim ii 970).

[94]ib. 10 (Arnim ii 960).

[95] ὁ ἐκ τῆς ποικίλης χορός, οἱ φάσκοντες εἶναι τὴν αὐτὴν ἀρετὴν καὶ ἀλήθειαν ἀνδρὸς καὶ θεοῦ Them. Or. ii p. 27 c (Arnim iii 251).

[96] Alex. Aphrod. de fato 37 (Arnim ii 1005).