Roman Stoicism being lectures on the history of the Stoic...

[1] ‘est peccare tanquam transilire lineas’ Cic. Par. iii 20.

[2] ‘Who among us does not speak of good and bad, of useful and not useful?... Adapt the preconception properly to the particular things’ Epict. Disc. ii 17, 10 and 11.

[3] ‘omnes [hae perturbationes] sunt genere quattuor, partibus plures; aegritudo, formido, libido, quamque Stoici communi nomine corporis et animi ἡδονήν appellant, ego malo laetitiam appellare, quasi gestientis animi elationem voluptariam’ Cic. Fin. iii 10, 35; ‘est igitur aegritudo opinio recens mali praesentis, ... laetitia opinio recens boni praesentis; ... metus opinio impendentis mali, ... libido opinio venturi boni’ Tusc. disp. iv 7, 14; ‘hinc metuunt cupiuntque, dolent gaudentque’ Verg. Aen. vi 733. See also Diog. L. vii 110 and Stob. ii 7, 10 b.

[4] Χρύσιππος ἀποδεικνύναι πειρᾶται, κρίσεις κενὰς εἶναι τοῦ λογιστικοῦ τὰ πάθη, Ζήνων δὲ οὐ τὰς κρίσεις αὐτάς, ἀλλὰ τὰς ἐπιγιγνομένας αὐταῖς συστολὰς καὶ χύσεις, ἐπάρσεις τε καὶ πτώσεις τής ψυχῆς ἐνόμιζεν εἶναι τὰ πάθη Galen Hipp. et Plat. v i, p. 429 K; cf. ib. iv p. 387 K (Arnim i 461).

[5] In this sense there are four vices, each the precise opposite of one of the virtues; they are ἀφροσύνη (insipientia), ἀδικία (iniustitia), δειλία (ignavia) and ἀκολασία (intemperantia); and each of these is rooted in a fixed perverse judgment, so that he who has one vice has all (Stob. ii 7, 11 k, p. 106, 7 Wachsmuth).

[6] This view is summed up in the phrase that ‘the perturbations are κακά, but not κακίαι’ (Stob. ii 7, 5 b), which accords with the principle that only vice and what is akin to vice is evil. The Roman writers realized the difficulty in the use of words: ‘morbi autem et aegrotationes partes sunt vitiositatis; sed perturbationes sintne eiusdem partes quaestio est. vitia enim adfectiones sunt manentes, perturbationes autem moventes, ut non possint adfectionum manentium partes esse’ Cic. Tusc. disp. iv 13, 29 and 30.

[7] ‘utrum satius sit modicos habere adfectus an nullos, saepe quaesitum est; nostri illos expellunt, Peripatetici temperant’ Sen. Ep. 116, 1; ‘vacandum omni est animi perturbatione, tum cupiditate et metu, tum etiam aegritudine et voluptate nimia et iracundia’ Cic. Off. i 20, 69; ‘contra adfectus impetu, non subtilitate pugnandum est’ Sen. Dial. x 10, 1.

[8] ὀργὴ μὲν οὖν ἐστιν ἐπιθυμία τοῦ τιμωρήσασθαι τὸν δοκοῦντα ἠδικηκέναι Stob. ii 7, 10 c; ὑπὸ τὴν ἐπιθυμίαν ὑπάγεται ὀργή ib. 10 b.

[9] Here Panaetius is faithful to the Stoic view: ‘ira procul absit, cum qua nihil recte fieri, nihil considerate potest’ Cic. Off. i 38, 136.

[10] ‘[ira] extollit animos et incitat; nec quicquam sine illa magnificum in bello fortitudo gerit’ Sen. Dial. iii 7, 1.

[11] ‘“non potest” inquit “fieri” Theophrastus, “ut non vir bonus irascatur malis”’ ib. 14, 1; ‘“quid ergo?” inquit “vir bonus non irascitur, si caedi patrem suum viderit, si rapi matrem?”’ ib. 12, 1.

[12] ‘stat Aristoteles (fr. 80 Rose) defensor irae et vetat illam nobis exsecari; calcar ait esse virtutis’ Sen. Dial. v 3, 1.

[13] ‘abominandum remedii genus est sanitatem debere morbo’ ib. iii 12, 6.

[14] ‘haec arma quae Aristoteles virtuti dat, ipsa per se pugnant, non expectant manum, et habent non habentur’ ib. 17, 1.

[15] ‘adfectus cito cadit, aequalis est ratio’ ib. 17, 5.

[16] ‘corrigendus est qui peccat meliorque faciendus, non sine castigatione, sed sine ira’ ib. 15, 1.

[17] ‘[Fabius] iram ante vicit quam Hannibalem’ ib. 11, 5.

[18] ‘nec [athletae] cum ira suadet, feriunt, sed cum occasio ... ira enim perturbat artem’ ib. iv 14, 2 and 3.

[19] ὀργὴ μὲν οὖν ἐστιν ἐπιθυμία [τοῦ] τιμωρήσασθαι τὸν δοκοῦντα ἠδικηκέναι παρὰ τὸ προσῆκον Stob. ii 7, 10 c; ‘ira est cupiditas ulciscendae iniuriae, aut, ut ait Posidonius, cupiditas puniendi eius, a quo te inique putes laesum’ Sen. Dial. iii 2, 4.

[20] ‘ira furor brevis est’ Hor. Ep. i 2, 62; ‘quidam ex sapientibus viris iram dixerunt brevem insaniam’ Sen. Dial. iii 1, 2.

[21]ib. 4.

[22] ‘non pietas iram, sed infirmitas movet, sicut pueris, qui tam parentibus amissis flebunt quam nucibus’ ib. 12, 4.

[23] ‘nec in ea tantum, quae destinavit, sed in occurrentia obiter furit’ ib. v 1, 3.

[24] ‘nobis placet nihil [iram] per se audere, sed animo adprobante’ ib. iv 1, 4; ‘nunquam impetus sine adsensu animi est’ ib. 3, 4.

[25]ib. 3-5.

[26] ‘maximum remedium irae mora est’ ib. 29, 1; ‘Keep quiet, and count the days on which you have not been angry’ Epict. Disc. ii 18, 12.

[27] ‘pleraque eorum, propter quae irascimur, offendunt nos magis quam laedunt’ Sen. Dial. v 28, 4; ‘contempt is that which putteth an edge upon anger, as much or more than the hurt itself’ Bacon, Essay 57.

[28] ‘eo nos loco constituamus, quo ille est cui irascimur’ Sen. Dial. 12, 3.

[29] ‘quibusdam, ut ait Sextius, iratis profuit adspexisse speculum’ ib. iv 36, 1.

[30] See below, § 403.

[31] ‘percussit te: recede. referiendo enim et occasionem saepius feriendi dabis et excusationem’ ib. 34, 5.

[32] ‘quaedam [irae] ultra querelas et adversationes non exeunt. quaedam altae gravesque sunt et introrsus versae’ ib. iii 4, 3.

[33] ‘inter hos morosum ponas licet, delicatum iracundiae genus. quaedam enim sunt irae, quae intra clamorem concidant, quaedam non minus pertinaces quam frequentes’ Sen. Dial. 2 and 3.

[34] Defined as ‘atrocitas animi in exigendis poenis’ or ‘inclinatio animi ad asperiora’ Sen. Clem. ii 4, 1 and 3.

[35]ib. i 12, 1.

[36] ‘domini crudeles tota civitate commonstrantur invisique et detestabiles sunt’ ib. 18, 3.

[37] ‘ferina ista rabies est sanguine gaudere et vulneribus’ ib. 24, 3.

[38] ‘tunc ille dirus animi morbus ad insaniam pervenit ultimam, cum crudelitas versa est in voluptatem et iam occidere hominem iuvat’ ib. 25, 3.

[39]ib. 22, 1.

[40] ‘puta tutam esse crudelitatem; quale eius regnum est?’ ib. 26, 2.