Roman Stoicism being lectures on the history of the Stoic...

[81] τὸ φῶς δὲ τῷ ἀέρι ὁ Χρύσιππος κιρνᾶσθαι λέγει Alex. Aph. de mixt. p. 216, 14 (Arnim ii 473).

[82] ‘Stoici enim volunt deum sic per materiam decucurrisse, quomodo mel per favos’ Tertull. adv. Hermog. 44; and see below, § 207.

[83] Note 2 above.

[84] ὅλον μὲν γὰρ λέγουσι τὸν κόσμον Achill. Is. 5, p. 129 (Arnim ii 523).

[85] See Rendall, M. Aurelius Introd. p. xxix.

[86] ὁ τὸν ὅλον κόσμον συντάττων τε καὶ συνέχων Xen. Mem. iv 3, 13.

[87]ib. i 1, 11.

[88] See below, § 193.

[89] ‘in rerum, inquiunt, natura quaedam sunt, quaedam non sunt; et haec autem, quae non sunt, rerum natura complectitur’ Sen. Ep. 58, 15.

[90] ὅλον μὲν γὰρ λέγουσι τὸν κόσμον· πᾶν δὲ μετὰ τοῦ κενοῦ Achill. Isag. 5, p. 129 (Arnim ii 523).

[91] Sen. as above.

[92] τῶν δὲ ἀσωμάτων τέσσαρα εἴδη καταριθμοῦνται, ὡς λεκτὸν καὶ κενὸν καὶ τόπον καὶ χρόνον Sext. math. x 218 (Arnim ii 331).

[93] ‘etiam nunc est aliquid superius quam corpus. dicimus enim quaedam corporalia esse, quaedam incorporalia, quid ergo erit ex quo haec deducantur? illud, cui nomen modo parum proprium imposuimus, “quod est”’ Sen. Ep. 58, 11.

[94] οἱ Στωϊκοί, ὡς οἱ περὶ τὸν Βασιλείδην, οἷς ἔδοξε μηδὲν εἶναι ἀσώματον Sext. math. viii 258.

[95] ἐκεῖνοι [οἱ Στωϊκοὶ] νομοθετήσαντες αὑτοῖς τὸ ὂν κατὰ σωμάτων μόνων λέγεσθαι ... τὸ τὶ γενικώτερον αὐτοῦ φασιν εἶναι, κατηγορούμενον οὐ κατὰ σωμάτων μόνον, ἀλλὰ καὶ κατὰ ἀσωμάτων Alex. Aphr. Arist. Top. iv p. 155 (Arnim ii 329); ‘primum genus Stoicis quibusdam videtur “quid”’ Sen. Ep. 58, 15.

[96] ‘animalia sunt omnia, quae cogitamus quaeque mente complectimur; sequitur ut multa milia animalium habitent in his angustiis pectoris, et singuli multa simus animalia. non sunt, inquit, multa, quia ex uno religata sunt et partes unius ac membra sunt’ Sen. Ep. 113, 3 and 9 (Seneca himself does not agree with this way of speaking).

[97] ἡ δὲ ἀλήθεια σῶμά ἐστιν παρ’ ὅσον ἐπιστήμη πάντων ἀληθῶν ἀποφαντικὴ δοκεῖ τυγχάνειν· πᾶσα δὲ ἐπιστήμη πὼς ἔχον ἐστὶν ἡγεμονικόν ... τὸ δὲ ἡγεμονικὸν σῶμα κατὰ τούτους ὑπῆρχε Sext. math. vii 38 (Zeller, p. 129).

[98] τὰ ἐννοήματά φασι μήτε τινὰ εἶναι μήτε ποιά, ὡσανεὶ δὲ τινὰ καὶ ὡσανεὶ ποιὰ φαντάσματα ψυχῆς Ar. Did. fr. 40 (Diels).

[99] οὔτε ἀληθεῖς οὔτε ψευδεῖς εἰσιν αἱ γενικαὶ [φαντασίαι] Sext. math. vii 246.

[100] ‘haec ... quae animo succurrunt, tanquam Centauri, gigantes, et quicquid aliud falsa cogitatione formatum habere aliquam imaginem coepit, quamvis non habeat substantiam’ Sen. Ep. 58, 15.

[101] οὐδὲν οὖν ἔτι δεῖ λέγειν τὸν χρόνον, τὸ κατηγόρημα, τὸ ἀξίωμα, τὸ συνημμένον, τὸ συμπεπλεγμένον· οἷς χρῶνται μὲν μάλιστα τῶν φιλοσόφων, ὄντα δὲ οὐ λέγουσιν εἶναι Plut. comm. not. 30, 12.

[102] See below, § 287.

[103] δοκεῖ δὲ αὐτοῖς ἀρχὰς εἶναι τῶν ὅλων δύο, τὸ ποιοῦν καὶ τὸ πάσχον, κ.τ.λ. Diog. L. vii 134.

[104]ib.; οἱ ἀπὸ τῆς Στοᾶς δύο λέγοντες ἀρχάς, θεὸν καὶ ἄποιον ὕλην Sext. math. ix 11 (Arnim ii 301).

[105] ‘dicunt, ut scis, Stoici nostri, duo esse in rerum natura, ex quibus omnia fiant, causam et materiam. materia iacet iners, res ad omnia parata, cessatura si nemo moveat; causa autem, id est ratio, materiam format et quocunque vult versat’ Sen. Ep. 65, 2; ‘universa ex materia et ex deo constant. deus ista temperat, quae circumfusa rectorem sequuntur. potentius autem est ac pretiosius quod facit, quod est deus, quam materia patiens dei’ ib. 23.

[106] ἄλλων δὲ καὶ ποιητικὴν μὲν αἰτίαν ἀπολειπόντων, ἀχώριστον δὲ ταύτην τῆς ὕλης, καθάπερ οἱ Στωϊκοί Syrianus Arist. met. (Arnim ii 308). ‘Stoici naturam in duas partes dividunt, unam quae efficiat, alteram quae se ad faciendum tractabilem praebeat. in illa prima esse vim sentiendi, in hac materiam; nec alterum sine altero [esse] posse’ Lact. Div. inst. vii 3.

[107] ‘neque enim materiam ipsam cohaerere potuisse, si nulla vi contineretur, neque vim sine ulla materia’ Cic. Ac. i 6, 24.

[108] Arnim ii 418; ‘e quibus [elementis] aer et ignis movendi vim habent et efficiendi; reliquae partes accipiendi et quasi patiendi, aquam dico et terram’ Cic. Ac. i 7, 26.

[109] κατὰ τοὺς Στωϊκούς, ἐκ τῆς τῶν τεσσάρων στοιχείων κράσεως γινομένου τοῦ σώματος Justin de res. 6 (Arnim ii 414).

[110] ὅσα τοίνυν σώματα πρῶτον τὰς τοιαύτας ἔχει ποιότητας, ἐκεῖνα στοιχεῖα τῶν ἄλλων ἁπάντων ἐστὶ καὶ τῆς σαρκός· ἔστι δὲ ταῦτα γῆ καὶ ὕδωρ καὶ ἀὴρ καὶ πῦρ Galen const. art. med. i p. 251 K (Arnim ii 405).

[111] Galen meth. med. i 2, X p. 15 K (Arnim ii 411).

[112] See below, § 196.

[113] Cf. Mahaffy’s Greek Life and Thought; ‘it is quite wrong to suppose that these thinkers [Zeno and Epicurus], busy as they were with practical life, despised or avoided speculation. Their philosophical theories demand hard reading and hard thinking’ p. 137.