Roman Stoicism being lectures on the history of the Stoic...

[121] ‘de bona autem fama ... Chrysippus quidem et Diogenes, detracta utilitate, ne digitum quidem eius causa porrigendum esse dicebant. qui autem post eos fuerunt, cum Carneadem sustinere non possent, hanc quam dixi bonam famam propter se praepositam et sumendam esse dixerunt’ ib. 17, 57. Cicero and Seneca were both keenly sensitive to the judgment of posterity: ‘paucis natus est, qui populum aetatis suae cogitat: multa annorum milia, multa populorum supervenient: ad illa respice. etiamsi omnibus tecum viventibus silentium livor indixerit, venient qui sine offensa sine gratia iudicent’ Sen. Ep. 79, 17.

[122] ‘pacem demus animo, quam dabit ... intenta mens ad unius honesti cupiditatem. conscientiae satis fiat; nil in famam laboremus’ Dial. v 41, 2.

[123] ‘multis ad philosophandum obstitere divitiae; paupertas expedita est, secura est’ Ep. 17, 3; ‘transeamus ad patrimonia, maximam humanarum aerumnarum materiam’ Dial. ix 8, 1.

[124] ‘Posidonius sic interrogandum ait: quae neque magnitudinem animo dant nec fiduciam nec securitatem, non sunt bona. divitiae autem ... nihil horum faciunt; ergo non sunt [bonum]’ Ep. 87, 35.

[125] ‘divitias nego bonum esse; nam si essent, bonos facerent. ceterum et habendas esse et utiles et magna commoda vitae adferentis fateor’ Dial. vii 24, 5; ‘[sapiens] non amat divitias, sed mavult. maiorem virtuti suae materiem subministrari vult’ ib. 21, 4.

[126] ‘largitio quae fit ex re familiari, fontem ipsum benignitatis exhaurit’ Cic. Off. ii 15, 52; ‘mentitur prodigus liberalem, cum plurimum intersit utrum quis dare sciat an servare nesciat’ Sen. Ep. 120, 8.

[127] ‘is maxime divitiis fruitur, qui minime divitiis indiget’ ib. 14, 17.

[128] Cic. Off. ii 24, 86.

[129] See above, § 337.

[130] ‘Hecatonem quidem Rhodium, discipulum Panaeti, video in iis libris, quos de Officiis scripsit Q. Tuberoni, dicere “sapientis esse, nihil contra mores leges instituta facientem, habere rationem rei familiaris. neque enim solum nobis divites esse volumus, sed liberis propinquis amicis, maximeque reipublicae. singulorum enim facultates et copiae divitiae sunt civitatis”’ Cic. Off. iii 15, 63.

[131] ‘toto hoc de genere, de quaerenda, de collocanda pecunia, commodius a quibusdam optimis viris, ad Ianum medium sedentibus, quam ab ullis philosophis ulla in schola disputatur’ ib. ii 25, 90; and see further, § 408.

[132] See above, § 342.

[133] τὴν μὲν κατ’ ἀλήθειαν ἐλευθερίαν ἀγαθόν, ... δι’ ὃ δὴ καὶ τὸν σπουδαῖον εἶναι μόνον ἐλεύθερον Stob. ii 7, 11 i.

[134] ‘quid est enim libertas? potestas vivendi ut velis’ Cic. Par. 5, 34.

[135] ‘asperitas agrestis | vult libertas dici mera’ Hor. Ep. i 18, 6 and 8.

[136] Juv. Sat. i 151-153.

[137] ‘non potest gratis constare libertas; hanc si magno aestimas, omnia parvo aestimanda sunt’ Sen. Ep. 104, 34, where the reference is to ‘libertas’ in both senses.

[138] ‘nec civis erat, qui libera posset | verba animi proferre, et vitam impendere vero’ Juv. Sat. iv 90 and 91.

[139] οὐ γὰρ ἀεὶ καὶ πανταχοῦ καὶ πρὸς ὁντινοῦν λεκτέον ἃ φρονοῦμεν Muson. apud Stob. iii 40, 9 (Hense, p. 754, 6).

[140] ‘sapiens nunquam potentium iras provocabit; immo declinabit, non aliter quam in navigando procellam’ Sen. Ep. 14, 7.

[141] ‘Can we abolish the acropolis that is in us, and cast out the tyrant within us, whom we have daily over us?’ Epict. Disc. iv 1, 86.

[142] Χρύσιππός φησι μαίνεσθαι τοὺς ... τὴν ἀπονίαν ἐν μηδενὶ ποιουμένους Plut. Sto. rep. 30, 2; ‘in aliis satis esse causae [Stoici voluerunt] quamobrem quibusdam anteponerentur, ut ... in doloris vacuitate’ Cic. Fin. iii 15, 51.

[143] Stob. ii 7, 7 b; Cic. Fin. iii 17, 56.

[144] Stob. as above.

[145] For a similar change in the meaning of the word ‘conscience’ see above, § 351; the new use of this word as of the word ‘affection’ is that now commonly understood in ethical discussion.

[146] Diog. L. vii 116; ‘declinatio [malorum] si cum ratione fiet, cautio appelletur, eaque intellegatur in solo esse sapiente’ Cic. Tusc. disp. iv 6, 13.

[147] ‘eiusmodi appetitionem Stoici βούλησιν appellant, nos appellamus voluntatem: quam sic definiunt—voluntas est, quae quid cum ratione desiderat’ ib. 6, 12.

[148] ‘cum ratione animus movetur placide atque constanter, tum illud gaudium dicitur’ ib. 6, 13.

[149] See below, §§ 374, 379.

[150] ‘scio gaudium nisi sapienti non contingere. est enim animi elatio suis bonis verisque fidentis’ Sen. Ep. 59, 1 and 2; ‘sola virtus praestat gaudium perpetuum’ ib. 27, 3.

[151] χαρὰν δὲ καὶ εὐφροσύνην καὶ φρόνιμον περιπάτησιν [λέγουσιν] οὔτε πᾶσι τοῖς φρονίμοις ὑπάρχειν οὔτε αἰεί Stob. ii 7, 5 c.

[152] ‘in huius gaudii possessione esse te volo’ Sen. Ep. 23, 4.

[153] ‘ἀναλγησία enim atque ἀπάθεια quorundam etiam ex eadem porticu prudentiorum hominum, sicut iudicio Panaetii, inprobata abiectaque est’ A. Gellius N. A. xii 5, 10.

[154] τὸ λογικὸν ζῷον ἀκολουθητικὸν φύσει ἐστι τῷ λόγῳ καὶ κατὰ τὸν λόγον ὡς ἂν ἡγεμόνα πρακτικόν Galen plac. Hipp. et Plat. iv 2, p. 368 K.

[155] ‘negat [Zenon] Platonem, si sapiens non sit, eadem esse in causa, qua tyrannum Dionysium. huic mori optimum esse propter desperationem sapientiae; illi propter spem vivere’ Cic. Fin. iv 20, 56.

[156] See above, §§ 289, 324.

[157] For the Socratic paradox ‘virtue can be taught,’ see above, § 46, also Diog. L. vii 91; ‘nemo est casu bonus. discenda virtus est’ Sen. Ep. 123, 16.

[158] Arnim iii 214.

[159] ‘omnibus natura fundamenta dedit semenque virtutum’ Sen. Ep. 108, 8.

[160] The emphasis occasionally laid on εὐφυΐα (bona indoles) reflects aristocratic and Platonic influences, see Pearson, pp. 205, 206; ‘those who have a good natural disposition (οἱ εὐφυεῖς), even if you try to turn them aside, cling still more to reason’ Epict. Disc. iii 6, 9.