FOOTNOTES
Project Gutenberg EPUB3 edition
Arnold, Edward Vernon
Source notes
[1] Dill, Roman Society, p. 340.
[2] ‘omnis natura habet quasi viam quandam et sectam quam sequatur’ Cic. N. D. ii 22, 57. ‘est tuae prudentiae sequi eius auctoritatem, cuius sectam atque imperium secutus es’ ad Fam. xiii 4, 2. ‘The sense of the word has been obscured by a false popular etymology which has connected the word with the Latin secare ‘to cut,’ Skeat, Etymological Dictionary, p. 537.
[3] See above, § 111.
[4] ‘dicebat modesta Diogenes et sobria’ A. Gellius N. A. vi (vii) 14, 10.
[5] For a full account of his life and teaching see Schmekel, Philosophie der mittleren Stoa, pp. 1-9.
[6] Strabo xiv 5, 16.
[7] Ind. Stoic. Herc. col. 51.
[8] ‘discipulus Antipatri Panaetius’ Cic. Div. i 3, 6.
[9] ‘credamus igitur Panaetio a Platone suo dissentienti? quem omnibus locis divinum, quem sapientissimum, quem sanctissimum, quem Homerum philosophorum appellat’ Tusc. disp. i 32, 79.
[10]Fin. iv 28, 79.
[11] ‘tristitiam atque asperitatem fugiens Panaetius nec acerbitatem sententiarum nec disserendi spinas probavit’ ib.
[12] ἦν γὰρ ἰσχυρῶς φιλοπλάτων καὶ φιλοαριστοτέλης, ἀ[λλὰ κ]αὶ παρ[ενέδ]ωκε τῶν Ζηνων[είω]ν τι δι[ὰ τὴ]ν Ἀκαδημίαν καὶ [τὸν Περίπ]ατον. Ind. Herc. col. 61, quoted by Schmekel, p. 379.
[13] ‘quam vellem Panaetium nostrum nobiscum haberemus! qui cum cetera, tum haec caelestia vel studiosissime solet quaerere’ Cic. Rep. i 10, 15.
[14] ‘ain’ tandem? etiam a Stoicis ista [de optima republica] tractata sunt? non sane, nisi a [Diogene Stoico] et postea a Panaetio’ Leg. iii 6, 14.
[15] See below, § 310, note 52.
[16] ‘[accepi] Publi Africani in legatione illa nobili Panaetium unum omnino comitem fuisse’ Cic. Ac. ii 2, 5.
[17] This date is determined on circumstantial evidence by Schmekel, pp. 2, 3.
[18] ‘Scylax Halicarnasseus, familiaris Panaeti, excellens in astrologia, idemque in regenda sua civitate princeps’ Cic. Div. ii 42, 88.
[19] ‘omnes enim trahimur et ducimur ad cognitionis et scientiae cupidinem; in qua excellere pulchrum putamus; labi autem, errare, nescire, decipi, et malum et turpe ducimus’ Off. i 6, 18; ‘cum sit is [Panaetius], qui id solum bonum iudicet, quod honestum sit, quae autem huic repugnent specie quadam utilitatis, eorum neque accessione meliorem vitam fieri, neque decessione peiorem’ ib. iii 3, 12.
[20] ‘quod summum bonum a Stoicis dicitur, id habet hanc, ut opinor, sententiam, cum virtute congruere semper, cetera autem, quae secundum naturam essent, ita legere, si ea virtuti non repugnarent’ Off. iii 3, 13.
[21] ‘Panaetius, cum ad Q. Tuberonem de dolore patiendo scriberet ... nusquam posuit non esse malum dolorem’ Fin. iv 9, 23; see however below, § 322, note 132.
[22] See below, ch. xiii.
[23] ‘cuius [veri investigationis] studio a rebus gerendis abduci contra officium est. virtutis enim laus omnis in actione consistit; a qua tamen fit intermissio saepe, multique dantur ad studia reditus’ Cic. Off. i 6, 19.
[24] He was however a skilled grammarian; see Schmekel, p. 207.
[25] He wrote a book ‘on providence’; how far he or Posidonius is Cicero’s authority for the treatment of the subject in Nat. de. ii has been much disputed; on this point see Schmekel, p. 8, n. 4.
[26] ‘id de quo Panaetium addubitare dicebant, ut ad extremum omnis mundus ignesceret’ Cic. N. D. ii 46, 118.
[27] Schmekel, p. 309, and below, § 211.
[28] Παναίτιος πιθανωτέραν εἶναι νομίζει καὶ μᾶλλον ἀρέσκουσαν αὑτῷ τὴν ἀϊδιότητα τοῦ κόσμου ἢ τὴν τῶν ὅλων εἰς πῦρ μεταβολήν Ar. Did. fr. 36 (Diels).
[29] Schmekel, p. 309.
[30] ‘vim esse divinandi [Panaetius] dubitare se dixit’ Cic. Div. i 3, 6.
[31] He came from Apamea in Syria, but is often described as ‘of Rhodes,’ as the latter part of his life was spent there.
[32] Schmekel, pp. 9, 10.
[33]ib. p. 428.
[34] Reid, Cic. Acad. Introd. p. 5.
[35] Cic. Tusc. disp. ii 25, 61.
[36]N. D. i 44, 123; ii 34, 88.
[37] ‘ecce Posidonius, ut mea fert opinio, ex his qui plurimum philosophiae contulerunt’ Sen. Ep. 90, 20.
[38] See below, § 195.
[39] Also the de Divinatione and the first half of Tusc. disp. i; Schmekel, p. 98, etc.
[40] ‘de divinatione libros edidit ... quinque noster Posidonius’ Cic. Div. i 3, 6.